Huidige maatschappelijke tijdsordening failliet

100-uurseconomie

We moeten een mono-temporeel drama voorkomen

De zegeningen van de huidige Nederlandse tijdsordening worden nog steeds geteld. Dat terwijl deze in zijn voegen kraakt. Het is dan ook hoogtijd voor een heroriëntatie op de wijze waarop wij onze samenleving in de tijd georganiseerd hebben. Buiten onze comfortzone denken is daar wel hard voor nodig; een overkomelijke uitdaging?

‘De tijd heelt alle wonden’ is een uitdrukking die wij allemaal wel eens gebruiken. De betekenis van deze uitdrukking is veelal positief; de suggestie wordt gewekt dat uiteindelijk alles goed komt. Ikzelf hang een andere uitdrukking c.q. gedachtegang aan. De volgende: ‘de tijd maakt meer stuk dan ons lief is’. Ik zal uitleggen wat ik hiermee bedoel.

Huidige tijdsordering

Wanneer we kijken naar onze huidige tijds- of temporele ordening  dan leert tijdsbestedingsonderzoek dat, alle soms zeer felle discussies ten spijt, deze nog sterk geënt is op de traditionele kantoortijden. Ik heb het dan over het werken tussen 08:00 uur en 17:00 uur van maandag tot en met vrijdag. Hoewel een dergelijke ordening zeker positieve kanten kent, komen er steeds meer scheurtjes in dit ingesleten bolwerk. De steeds toenemende filedruk is daar een goed voorbeeld van. Maar dat niet alleen. Vele ouders met schoolgaande kinderen gaan gebukt onder tijdstress omdat het werkzame leven concurrerend met de schooltijd is georganiseerd; wachttijden in zorginstellingen door een gebrek aan de relevante infrastructuur is nog steeds een voorkomend verschijnsel. En dan zijn dit nog maar enkele voorbeelden, gekozen uit tenminste een 10-tal negatieve kanten van de huidige tijdsordening.

De 100-uurseconomie

Het strakke tijdskorset waarin wij ons decennia hebben gemanoeuvreerd staat naar mijn mening op knappen. Symbolisch geformuleerd omdat de beschikbare tijd ‘vol’ is. Ik denk dat we als land heel fundamenteel naar onze temporele ordening moeten gaan kijken. Daarbij moeten we niet schromen uit bestaande denkkaders te stappen en uiteindelijk ook ingrijpende maatregelen te nemen. Het oprekken van het kantoortijdenkader vormt daar voor wat betreft de structuur van de tijdsordening een belangrijk onderdeel van. Zo pleit ik al vele jaren voor een economisch tijdvenster van pakweg 100 uur per week: ‘de 100-uurseconomie’. Concreet vertaald naar de nieuwe tijdsordening betekent dit een tijdsvenster van ca. 16 uur per dag gedurende 6 dagen per week, van maandag t/m zaterdag. En de zondag? Uit politieke overwegingen laat ik dat vooralsnog maar een collectief rustpunt.

Voordelen

De door mij voorgestelde temporele ordening heeft enorme voordelen ten opzichte van de huidige. Zo maken de eerste economische studies aannemelijk dat we structureel op jaarbasis tientallen miljarden kunnen verdienen door het huidige tijdskorset af te werpen. En afgezien van dit economisch voordeel ontstaat er meer ruimte om bewust, betekenisvol en gepland met de tijd om te gaan. Idealen die bij realisatie zeker aan ons geluk gaan bijdragen.

Waar wachten we dan op? De geschiedenis leert dat het veranderen van de tijdsarchitectuur van een samenleving een serieuze uitdaging vormt. De start van de verandering moet naar mijn smaak liggen bij de bewustwording dat de huidige temporele ordening failliet is en onnodig veel materiële en immateriële schade met zich meebrengt. Achterhoede gevechten zijn er in dit kader echter volop. Laten we daar mee stoppen, de tijdsordening uit de taboesfeer halen en gaan bouwen aan een mooie(re) samenleving. Een samenleving waarin tijd de ruimte krijgt die zij verdient.

Geschreven door: Ben Jansen / CEO Déhora Consultancy Group en Voorzitter Stichting Time Design